Çocuklarımızı korumak zorundayız...

ÇOCUKLARIMIZI KORUMAK ZORUNDAYIZ...

 

Son günlerde yeniden gündeme gelen çocuk kayıpları ve istismarı olayları aslında sürekli yaşanan ancak görmezden gelinen önemli bir sorun alanını yeniden kamuoyu gündemine taşımıştır. Toplumda büyük bir sarsıntı ve üzüntü  yaratan Eylül ve Leyla’nın hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan kayıp vakıaları basında yoğun bir şekilde yer bulmuş ve  ülkemizde çocuk istismarını yeniden görünür ve tartışılır hale getirmiştir.Ancak üzülerek belirtmek isteriz ki; tartışmaların geldiği aşama  ve önerilen çözüm yöntemleri sorunun kalıcı çözümüne fayda sunmaktan oldukça uzaktır.Ülkemizde çocuğa yönelik şiddet ve istismar vakıalarının sürekli artarak devam ediyor olması biz çocuk hakları savunucularını kaygılandırmaktadır.

 

TÜİK verilerine göre; 2008-2016 yılları arasında resmi olarak kayıp başvurusu yapılan çocuk sayısı 104.531’e ulaşmıştır. Ailelerine kavuşturulan çocukların sayısının yer almadığı istatistiklere göre, 2008 yılında 4 bin 517, 2009 yılında 5 bin 81, 2010 yılında ise 8 bin 81 çocuk kayboldu. Kayıp çocuk sayısının çift hanelere çıktığı 2011 yılında 10 bin 67, 2012 yılında 12 bin 474, 2013 yılında 16 bin 218, 2014 yılında 18 bin 696, 2015 yılında 17 bin 706 ve 2016 yılında ise 11 bin 691 çocuk kayıp olarak bildirildi. Bu verilerden de anlaşılacağı üzere; kayıp çocuk sayısı her yıl artarak devam etmektedir.

 

Çocuğun korunması ve gözetiminde ailelere düşen sorumluluklar olmakla birlikte devletin başta  yaşam hakkı olmak üzere çocukların her türlü  haklarının korunması konusunda pozitif yükümlülükleri bulunmaktadır.Yaşanan son vakıalarla yıllardır dile getirdiğimiz  üzere; devletin pozitif yükümlülüğüne uygun politikalar geliştiremediği gerçeği bir kez daha açığa çıkmıştır. 

Çocuk ihmal ve istismarı ile mücadeleye sadece hukuki ve cezai boyutuyla bakıp kalıcı çözüm üretmek  mümkün değildir.Bu sorun alanına,  başta ilgili kamu kurumları olmak üzere toplumun tüm dinamiklerini kapsayacak şekilde bilinçli ve sistematik bir program dahilinde yürütülecek çalışmalarla  çözüm aranmalıdır.Her şartta karşı olduğumuz idam cezasının özellikle de kabul etmeyeceğimiz bir tarzda sürekli  çocuk ihmal ve istismar vakıalarıyla birlikte gündemleştirilmesi, sorunun çözümünü cezai yaptırımlara hapsetmenin yanı sıra çocuk ihmal ve istismarının başka bir türüne dönüşmektedir. 

 

Diyarbakır Barosu Çocuk Hakları Merkezi olarak yıllardır çocuk ihmal ve istismarı ile mücadelede yürüttüğümüz çalışmalarla edindiğimiz deneyimlerle, sorunun  kalıcı çözümü için aşağıda sıralanan önlemlerin ivedilikle hayata geçirilmesi gerektiğini savunmaktayız.

• Meclis’te kurulması önerilen çocuk hak ihlallerine ilişkin komisyonların hızlıca kurulması,
• Yıllardır bekletilen Çocuğa Yönelik Şiddeti Önleme Ulusal Eylem Planı'nın uygulanmaya başlanması,
• Bu alanda çalışan sivil toplum örgütleriyle ortak çalışmalar yürütülmesi ve bu çalışmaların kamu idaresi tarafından desteklenmesi,
• Evrensel değerlere uygun , bilimsel, çocuk hak ve özgürlüklerini ve çocuğun üstün yararını esas alan hukuk güvenliğinin sağlandığı yöntemler belirlenmelidir,
• Çocuğa dönük şiddeti önleme planları hazırlanmalıdır,
• Çocuk ihmal ve istismarını önleyici çalışmaların yanı sıra bu tür davranışlarla karşı karşıya bulunan çocukların tedavisini amaçlayan programlar hazırlamalıdır,
• Ailelerin, çocuk gelişimi ve psikolojisi konularında da bilinçlendirilmesinin yanı sıra çocukla ilişkide bulunan tüm kişi, kurum ve kuruluşların, çocuk hakları konusunda bilinçlendirilmesi için Aile temelli, Okul temelli ve Toplum temeli programlar hazırlanmalıdır,
• Çocuğun ekonomik sömürüsünün engellenmesi için ekonomik eşitsizlik ortadan kaldırılmalıdır, 

Devletin pozitif yükümlülüklerini tekrar hatırlatarak, Çocuğun her türlü ihmal ve istismardan korunması için sorunun anlamsız ve politik tartışmalardan arındırılarak sorunun bütün yönleriyle değerlendirilerek kalıcı çözümü için  kamu otoritesini ve ilgili tüm kurum ve kuruluşları gerekli çalışmaları yapmak üzere göreve davet ediyoruz.

 

Diyarbakır Barosu Çocuk Hakları Merkezi